De uiteenlopende achtergronden van de leden in de Algemene Vergadering van Woonzorgnet-Dijleland VZW tonen een inclusieve intentie aan, een continu zoeken naar efficiënt bestuur, effectieve gedragenheid en brede participatie. Recent toegetreden leden: em. prof. dr. Erik Schokkaert, dhr. Luc Deneffe, dhr. Jan Hautekiet, em. prof. Walter Sermeus, prof. dr. Jessie Dezutter en mevr. Ann Peuteman; elk van hen met eigen maatschappelijke verdiensten.

Voor het zomernummer van de huiskrant bij WZC De Wingerd sommen enkelen onder hen graag wat persoonlijke argumenten op van waaruit zij onze organisatie komen versterken.

Walter Sermeus (Prof. KU Leuven)

Ik was gedurende meer dan 25 jaar hoogleraar aan het KU Leuven Instituut voor Gezondheidszorgbeleid, het vroegere Centrum voor Ziekenhuis- en Verplegingswetenschap. Daar doceerde ik het vak ‘management van de gezondheidszorg’ en aansluitend ook een ‘introductie in het management van de gezondheidszorg’ in een veelheid van opleidingen (Manama Specialistische Geneeskunde, Ma Kinesitherapie en revalidatiewetenschappen, Ma Verpleegkunde, Ma Ergotherapie).

Als lid van verschillende Raden van Bestuur in ziekenhuizen waaronder voorzitter van het Heilig Hart Ziekenhuis Leuven en momenteel voorzitter van het locoregionaal ziekenhuisnetwerk Plexus (UZ Leuven, HH Leuven, RZ Tienen en AZ Diest) mag ik de Algemene Vergadering bij Woonzorgnet-Dijleland verrijken met heel wat bestuurservaring. Alsook vanuit het voorzitterschap van de toezichtcommissie Vlaams Instituut voor Kwaliteitszorg, en met internationale ervaring als directeur van het WHO Collaborating Center for Human Resources for Health Research & Policy.

Ik geloof sterk dat de toekomst van de gezondheidszorg (zowel op vlak van kwaliteit, toegankelijkheid, betaalbaarheid, personeelsinzet in functie van de dreigende tekorten op de arbeidsmarkt) ligt in de integratie van zorg. Dit betekent dat ziekenhuizen, woonzorgcentra, eerstelijnszorg en geestelijke gezondheidszorg meer zullen moeten samenwerken. Voor Leuven/Oost-Vlaams Brabant geloof ik sterk in een geïntegreerd gezondheidszorgsysteem.

De dubbele vergrijzingsgolf staat ons nog te wachten vanaf 2040. Dit betekent dat we ons nu moeten voorbereiden. Wellicht zullen verschillende scenario’s tegelijkertijd moeten worden ingezet waardoor langer thuis wonen wellicht het ideaal zal zijn en verder zal moeten ondersteund worden. De demografische druk zal tegelijkertijd dwingen om te investeren in intramurale zorg, wellicht in nieuwe vormen (kleinschalig, technologisch ondersteund, hybride), en zal een maatschappelijke adaptatie naar ouderenzorg eveneens wenselijk zijn (nieuwe woonvormen, buurtcollectieven, technologie,…). Ik geloof sterk dat de beschikbaarheid van zorgpersoneel op de arbeidsmarkt de sterkste driver van verandering zal zijn.

 

Ann Peutman (journalist)

Naast mijn werk als redactrice bij het weekblad Knack verdiep ik me al jaren in het leven en de rechten van 75-plussers. Daarbij vertrek ik altijd vanuit hun eigen verhalen en ervaringen. Om de hardnekkige vooroordelen over ouderen zowel in de zorg als in de rest van de samenleving te doorbreken, geef ik lezingen aan allerlei verenigingen, gastlessen in het secundair en hoger onderwijs en ook vormingen aan zorgpersoneel. Dat doe ik alleen of samen met een van de ouderen met wie ik werk. Ondertussen heb ik drie boeken over het thema gepubliceerd en er ook een film over gemaakt. In het najaar verschijnt ‘Teerbemind’ over liefde op leeftijd. Altijd weer koppel ik daarbij terug naar mijn ouderen, want het is hun stem die ik probeer te vertolken.

Mijn motivatie om de uitnodiging van de Algemene Vergadering bij Woonzorgnet-Dijleland te aanvaarden, gaat ver terug. De Wingerd was namelijk een van de allereerste woonzorgcentra die ik ooit bezocht. Dat was toen ik als beginnende journaliste voor de krant Het Volk een artikel schreef over dementiezorg. In de jaren daarna zag ik de plek evolueren, en op de een of andere manier is het altijd een soort ijkpunt gebleven. Veel later kwam ik ook in twee andere woonzorgcentra terecht. Dat was in 2021, toen ik een oproep lanceerde voor het project dat zou resulteren in de film Rebels en het gelijknamige boek. Ik kreeg toen zo’n zeshonderd reacties van 75-plussers en twee van hen woonden in een woonzorgcentrum dat tot de groep behoort.

Met een van hen heb ik urenlang gebeld, de ander ben ik gaan opzoeken. De verhalen over hun woonplek hadden mijn interesse gewekt. Ze getuigden van een grote openheid en een opvallend respect voor de bewoners. Voor gespierde uitspraken over Woonzorgnet-Dijleland is het nog veel te vroeg. Daarvoor wil ik de huizen eerst beter leren kennen. Over de toekomst van de ouderenzorg in het algemeen heb ik natuurlijk wel een duidelijke mening.

Als we willen dat Vlamingen niet langer als de dood zijn voor een verhuizing naar een woonzorgcentrum, zullen we ervoor moeten zorgen dat ze er veel meer zichzelf kunnen blijven en dat ze zich er echt thuis kunnen voelen. Dat heeft te maken met infrastructuur en Vlaamse regelgeving, maar evenzeer met privacy en vergaande inspraak. Als je in je eigen huis al niet gehoord wordt, waar dan wel?’

 

Jessie Dezutter (Prof. KU Leuven)

Gehuwd, mama van drie tieners en werkzaam als professor aan de Faculteit Psychologie van de KU Leuven. Als onderzoeker leid ik het Meaning Research Late Life team dat zich bezighoudt met het doen van onderzoek naar hoe we betekenisvol ouder kunnen worden, zeker op heel hoge leeftijd.

Ik ben geboeid door hoe mensen, ook wanneer het moeilijker gaat, betekenis blijven vinden in hun leven, en hoe zorgverleners daarin een verschil kunnen maken. We doen onderzoek naar levensmoeheid, eenzaamheid, en betekenis ervaren (of verliezen) en onze studies richten zich meestal op oudere volwassenen die in een woonzorgcentrum wonen. Daarbij werk ik graag nauw samen met de praktijk: met ons team beluisteren we de verhalen van bewoners en zorgmedewerkers en proberen die te vertalen naar inzichten die hen echt kunnen ondersteunen.

Mijn motivatie om mee te stappen in de algemene vergadering is eenvoudig: ik wil graag mee bouwen aan goede ouderenzorg. Ik vind het belangrijk dat wat we leren uit onderzoek ook echt terechtkomt op de werkvloer. Tegelijk wil ik ook signalen uit de praktijk helpen meenemen naar onderzoek, beleid en verdere ontwikkeling. Voor de toekomst van de ouderenzorg zie ik vooral het belang van warme, persoonsgerichte zorg. Niet alleen de zorgnoden, maar ook de mens achter die noden moet centraal staan.

Organisaties als Woonzorgnet-Dijleland spelen daarin een belangrijke rol. Door in te zetten op verbondenheid, aandacht en samenwerking kunnen zij mee het verschil maken in het leven van bewoners én medewerkers.

 

Erik Schokkaert (Prof. KU Leuven)

Mijn interesse in de ouderenzorg is zowel persoonlijk als professioneel gegroeid. In mijn directe omgeving en in mijn eigen leven – als 72-jarige – word ik, zoals zovelen, regelmatig geconfronteerd met vragen rond de zorg voor ouderen. Ik kom uit een gezin met zeven kinderen en binnen onze familie hebben we inmiddels verschillende zorgsituaties meegemaakt.

Vanuit professioneel oogpunt sluit dit thema nauw aan bij mijn werk als econoom. Mijn voornaamste interesse gaat uit naar de vraag hoe we het welzijn van mensen maximaal kunnen bevorderen, waarbij gezondheidszorg en ouderenzorg mijn belangrijkste toegepaste onderzoeksdomeinen vormen. Ik ben ervan overtuigd dat de organisatie van de zorg een van de grootste maatschappelijke uitdagingen van onze tijd is. Hoe kunnen we de zorg – niet alleen voor ouderen, maar voor iedereen – zo organiseren dat een degelijk niveau van welzijn voor iedereen gewaarborgd blijft? Economen kunnen helpen bij het zoeken naar antwoorden op die vragen, niet als cynische boekhouders, maar vanuit de overtuiging dat kwalitatieve zorg ook financieel houdbaar moet zijn. Als samenleving staan we voor moeilijke keuzes, en een betere organisatie van de zorg kan ertoe bijdragen dat mensen bereid blijven de onvermijdelijk stijgende zorguitgaven van de overheid op een solidaire wijze te dragen.

Mijn belangstelling voor dit onderwerp werd nog versterkt doordat ik deel uitmaakte van een multidisciplinaire denkgroep aan de KU Leuven over de maatschappelijke uitdagingen van dementie. Mathieu Vandenbulcke speelde een hoofdrol in die groep, maar andere leden van de Algemene Vergadering (Jan De Lepeleire en Jessie Dezutter) waren er ook bij betrokken, samen met onderzoekers uit uiteenlopende disciplines, van geneeskunde en filosofie tot recht en communicatiewetenschappen.
Voor mij als econoom was dat een bijzonder straffe ervaring, omdat ik er geconfronteerd werd met de beperkingen van mijn eigen clichématige denkbeelden over dementie.

De uitgangspunten van goede ouderenzorg zijn voor mij duidelijk: een menselijke benadering die mensen niet betuttelt, maar hen versterkt in hun eigen mogelijkheden en waardigheid. De Wingerd geniet op dat vlak een uitstekende reputatie en wordt niet alleen door specialisten gewaardeerd, maar ook door de inwoners van Leuven en omgeving (dat tweede is moeilijker te bereiken dan het eerste). Daarnaast heb ik zeer veel sympathie voor de ambitie om meer gemeenschapsgerichte zorgvormen uit te bouwen. Zeker in een context van toenemende schaarste aan zorgprofessionals en mantelzorgers vormt dat een grote uitdaging. Tegelijk biedt die evolutie de kans om niet alleen de zorg te verbeteren, maar ook bij te dragen aan een meer verbonden en solidaire samenleving.

 

Jan Hautekiet (radiomaker)

Begin 2015 maakte ik kennis met De Wingerd, toen mijn moeder eerst in kortverblijf, daarna permanent in De Wingerd kwam wonen. Ze heeft er acht heerlijke jaren beleefd, en wij als familie waren bijzonder opgetogen over de professionele maar vooral ook warme en betrokken manier waarop de hele ploeg medewerkers én vrijwilligers zich inzetten voor het creëren van een aangename omgeving, waarin zorg en respect voor het individu hand in hand gaan.

De warmte en het respect die zij daar ontving, hebben een diepe indruk op mij gemaakt. Sedert 2015 maken we er met het gezin ook een jaarlijkse gewoonte van om bij het einde van de zomer met een paar bevriende muzikanten een concert te spelen. Ook bij hen merk ik hoezeer ze getroffen worden door de warme en menselijke sfeer.

Sinds 2017 speel ik voor Zorgcirkels Jongdementie ook jaarlijks het Music For Luc-benefietconcert, dat de herinnering aan Luc Claes – geliefde leerkracht van mijn kleinzoons – warm wil houden. En in 2021 werd ik gevraagd om voorzitter te worden van Het Ventiel, een organisatie die in regio Kortrijk buddywerking biedt aan mensen met jongdementie.
De ouderenzorg en ook de zorg voor mensen met jongdementie staan voor enorme uitdagingen, en ik hoop er mee te kunnen voor zorgen dat ook de komende generaties kunnen rekenen op een behoorlijke zorg en levenskwaliteit. De zorg van morgen vraagt om innovatieve woonvormen, flexibiliteit en creatieve oplossingen voor maatschappelijke uitdagingen. Ik hoop vanuit de Algemene Vergadering op bescheiden wijze mee te kunnen schrijven aan de toekomst van Woonzorgnet-Dijleland.

Hierbij neem ik mijn achtergrond en expertise uit de socio-culturele sector mee. Ik hoop te kunnen helpen om met een open blik, verbeeldingskracht en een sterke langetermijnvisie maatschappelijke impact te creëren. Samen met bestuur en medewerkers wil ik bouwen aan een toekomstbestendige organisatie. Een organisatie die durft te vernieuwen en te verbinden, en waar de unieke, warme Wingerd-filosofie en het welzijn van de bewoners altijd het absolute kompas mogen blijven.

—

Eerder verschenen in: Huiskrant Wingerd nr. 2 jg. 36 – Zomernummer 2026