Woonzorgnet-Dijleland bouwt soms letterlijk maar ook altijd figuurlijk aan ‘de zorg van morgen’. Het is moeilijk om een beginpunt en eindpunt aan te duiden bij de grote evoluties binnen die grote organisatie. De fusie van de vier VZW’s achter Ter Meeren, Keyhof, Dijlehof en De Wingerd is alleszins een katalysator geweest. Veel veranderingen en verbeteringsprocessen groeien spontaan wanneer je werkt volgens de principes van kleinschalig genormaliseerd wonen, innovatieve arbeidsorganisatie en steeds met een open blik op de samenleving.

Behalve de coachingteams binnen de vier, straks met Burenhof erbij, vijf huizen wordt de organisatie operationeel geleid door een beleidsteam met alle verantwoordelijken, campusdirecteuren, beleidsmedewerkers, een financieel directeur en de algemeen directeur. Daarachter staan een Raad van Bestuur en een Dagelijks Bestuur die de strategische leiding en meerjarenplanning van Woonzorgnet-Dijleland schragen en mee bepalen.

Bestuurders worden aangezocht om de organisatie te komen versterken, zelden solliciteert er iemand spontaan naar de verantwoordelijkheden die het mandaat met zich meebrengt. Zo werd recent ook Deb Vansteenwegen in de Raad van Bestuur benoemd.

We laten haar daarover zelf graag even aan het woord: “Op een moment in mijn leven dat ik zelf midden tussen de generaties in sta met 3 kinderen, twintigers die hun weg zoeken in het leven, en ouders, tachtigers met stilaan een andere rol, kwam de vraag om mij als bestuurder te engageren. Net op een soort kantelmoment in het leven, waarbij ik moeilijke vragen niet uit de weg wil gaan, zie ik duidelijk de schoonheid van het zorg dragen voor mensen en samenleving. Misschien heb ikzelf ondertussen wel wat ervaring en inzichten opgebouwd, die ik bij Woonzorgnet-Dijleland kan inzetten.”

Caregiving – it takes a village

De uitdagingen waar we in de volgende jaren voor staan zijn erg groot. In het domein van de ouderenzorg komen een aantal van die uitdagingen samen.

Hoe kijk jij naar zorg in de toekomst en de plaats van ouderen in onze maatschappij?

“Op het vlak van personeels- en organisatiebeleid zijn er grote uitdagingen, denk maar aan de krapte op de arbeidsmarkt en de toenemende financiële druk in de sector. Een werkorganisatie die efficiënt en flexibel is, het blijvend motiveren van medewerkers, vrijwilligers en familie voor de zorg van de bewoners, een geïntegreerd zorgmodel dat de buitenwereld binnenbrengt en inspeelt op de verhalen die de bewoners meebrengen.”

Linkedin zegt dat Deb Vansteenwegen HR-directeur is bij KU Leuven…

“Na het behalen van mijn doctoraat over de mechanismen en behandeling van angst en stress, werkte ik nog een 10-tal jaar als onderzoeker aan de KU Leuven in een zeer inspirerend team. Constructieve tegenspraak en debat leverden daar echte vooruitgang op in wetenschappelijke inzichten en de behandeling van patiënten met vrees en angststoornissen. Als wetenschappelijk directeur van ‘Instituut voor Stress op het Werk’ en consultant bij kleine en grote bedrijven leerde ik nadien verschillende organisatiemodellen kennen en werkte ik een aanpak uit, gericht op het verminderen van veralgemeende angst en stress en het verbeteren van welzijn en motivatie bij medewerkers. In mijn huidige opdracht als personeelsdirecteur van de KU Leuven bouwde ik de voorbije jaren een loopbaanbeleid uit, en leiderschapstrajecten voor professoren, een visie op sociale veiligheid en de aanpak van grensoverschrijdend gedrag, veranderings- en organisatie-ontwikkelingstrajecten… Zo bouw ik vandaag mee aan de voorwaarden voor een positieve en stimulerende werkomgeving waarin het voor eigenzinnige onderzoekers en het professionele kader van de KU Leuven fijn en betekenisvol werken is.”

Met welke visie doe je dit? Hoe pak je zo een uitdaging aan?

“Niet met dure woorden en een grote strategie, ook niet met wat in de HR-magazines en podcasts staat of bij de consultants die elk hun eigen model verkopen, wel met een soort aanhoudende interesse en interactie met wat academici drijft, wat een onderzoeks- en onderwijscontext echt nodig heeft, welke echte uitdagingen er liggen op het terrein en hoe we daar vanuit personeels- en organisatieperspectief echt deel van kunnen zijn. Buiten de klassieke kaders durven denken om echte oplossingen te vinden die nodig zijn. Strippen tot de essentie: inzetten op degelijk en inspirerend leiderschap, samenwerkingsafspraken en organisatiestructuren opzetten die passen bij de behoeften van de organisatie en het ontplooien van divers talent, meer inspraak en dialoog, betere gesprekken en duidelijkere verwachtingen…”

En kunnen we dat ook toepassen binnen onze huizen?

“De bewoners en hun familie, de medewerkers (in de ruime zin) en de omwonenden echt een stem geven en verder bouwen op het verhaal dat zij te vertellen hebben… dat zou mijn eerste insteek zijn.”

Hoe lossen we de schaarste aan medewerkers op?

“Er is geen magic bullet om dat breder maatschappelijk probleem op te lossen. De oplossing ligt niet voor de hand. Hoe overtuigen we studenten en personeel om zich te engageren? Hoe motiveren we familie en buren om nog dat stukje zorg op te blijven nemen dat haalbaar is of dat na een opstartperiode terug mogelijk wordt? Hoe kijken we naar werk, naar engagement en naar samenleven? Echt op zoek gaan naar een open structuur en een geïntegreerd zorgmodel dat de bestaande kaders durft loslaten. Vertrekken vanuit het hart van de community in onze huizen, geloven in de mogelijkheden en de talenten die je aan boord hebt, kleine experimenten durven opzetten en daaruit leren, op zoek gaan naar zuurstof in het werk van elke dag, kansen nooit laten liggen om krachten te bundelen en efficiënter te gebruiken, tools en moderne technologie inzetten als meerwaarde in warme zorg, … het zijn de kleine bouwblokken die we kunnen samenleggen. Ken je die Afrikaanse uitdrukking: ‘It takes a village to raise a child.’ Misschien geldt dat niet alleen voor het opvoeden van kinderen, maar ook voor de zorg voor onze ouderen. De rode draad in mijn loopbaan en leven: Samen ervaringen en inzichten verder ontwikkelen en inzetten in nieuwe contexten en omgevingen en zo mensen samen laten bouwen aan een project dat groter is dan zijzelf. Benieuwd waar dit nieuwe engagement mij zal brengen. Ik kijk er erg naar uit.”

—

Bijdrage verschenen in Huiskrant Wingerd, 34ste jaargang, nr.4 — winter 2024.
Auteurs: Stijn Paemelaere / Deb Vansteenwegen.